Rodzinnie
Moja opowieść...
Mieszkam obecnie w patchworkowej rodzinie we wsi Okołowice, która graniczy bezpośrednio z Łodzią wspólnie z moim partnerem Leszkiem, naszą wspólną córką Marysią, córką partnera Lidką oraz 2 kotami i 2 psami.
Urodziłam się na starym Śródmieściu w Łodzi, okolice placu Dąbrowskiego. Tam też mieszkałam z rodzicami i bratem Robertem do ukończenia Szkoły Podstawowej nr 1 im. Adama Mickiewicza. Po ukończeniu klasy 8 przeprowadziliśmy się na stare Bałuty, gdzie mieszkałam do momentu przeprowadzki do Okołowic. Jestem absolwentką I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika. Ukończyłam gospodarcze stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Łódzkim oraz zrobiłam drugi fakultet na menadżera organizacji pozarządowej, również na UŁ. W czasie liceum trenowałam taniec towarzyski a w czasie studiów byłam instruktorem fitness i tańca. Podjęłam również naukę na technika weterynarii oraz ratownika medycznego. Ukończyłam szkolenie z pierwszej pomocy organizowane przez WOŚP a co za tym idzie byłam członkiem Pokojowego Patrolu podczas Woodstock 2008. Ukończyłam kilkanaście kursów i szkoleń, w tym z wystąpień publicznych, obsługi organizacji czy finansowych. Od kwietnia 2024 mediatorka.
Jestem nerdem, który lubi się uczyć i poszerzać horyzonty. Grałam w gry narracyjne RPG a moim ulubionym stylem muzycznym jest rock i metal, literacko gustuję w tematyce fantasy.
Jestem osobą wysoce wrażliwą i empatyczną. Pierwszego zwierzaka uratowałam wspólnie z koleżankami jak miałam z 12 lat…wyciągałam szczeniaka ze studni, koleżanki trzymały mnie za nogi a ja głową w dół sięgałam psiaka. Natomiast moja droga działalności społecznej rozpoczęła się w 2008 roku, gdy w moim życiu pojawiła się Sasha, moja suczka rasy husky. Jest ze mną od 16 lat i to jej pojawienie się było dla mnie motywacją do obrania takiej drogi, ponadto nauczyła mnie odpowiedzialności na drugą istotę.
Tak więc dużo się uczyłam, dużo różnorodnych rzeczy robiłam, ale to wynika głównie z ambicji i ciekawości świata…ja zwyczajnie nie lubię mówić „nie wiem”.
W nawiązaniu do rodziny, za którą przysłowiowo w ogień skoczę. Moja mama Ela obecnie jest na emeryturze i opiekuje się babcią oraz pomaga mi z Marysią, jest dla mnie dużym wsparciem. Tata Jurek zmarł pod koniec 2020 roku po ciężkiej chorobie, z czym do tej pory nie mogę się pogodzić. Tata był/jest bardzo ważną osobą dla mnie i jego śmierć wiele zmieniła. Mam też młodszego brata Roberta, który prowadzi własną firmę i jest moim przeciwieństwem, ale i wsparciem.
Z moim partnerem Leszkiem jesteśmy już 8 lat, przy nim dorosłam do decyzji o macierzyństwie, o podjęciu tak ogromnej odpowiedzialności za drugiego człowieka. Nasz cud to właśnie Marysia, którą kocham ponad własne życie. Celowo napisałam cud, bo jak to w życiu bywa, nie obyło się bez komplikacji. Do naszej rodziny dołączyła Lidka, córka mojego partnera, która z nami mieszka.
W moim domu zawsze było dużo zwierzaków. Mieszkając z rodzicami mieliśmy różne gatunki gryzoni (chomiki, myszoskoczki, koszatniczki, szynszyle itp.), u babci na wsi oczywiście psy i koty. Jak już zamieszkałam sama a później z byłym mężem opiekowaliśmy się rożnymi egzotycznymi zwierzakami m.in. ptasznikami, wężem, jaszczurkami czy żabami. Z Leszkiem mieszkało z nami 5 kotów i 4 psy, oczywiście znaczna większość przygarnięta. Obecne zostały tylko 2 koty i 2 suczki. Niestety w wyniku chorób i wieku nasza mieszana rodzina się pomniejszyła.
Jestem typem domatora i lokalnego patrioty, który pracuje zawodowo a po pracy zajmuję się domem, rodziną i wszystkimi dodatkowymi i społecznymi działaniami. Czasem żałuje, że doba ma tylko 24 godziny. Cieszę się z czyjegoś szczęścia, płaczę nad nieszczęściem, a najbardziej boli mnie poczucie bezsilności i niemocy, dlatego cały czas szukam możliwości, aby móc więcej.